هستند كه هرگاه سخن گويند ، راست گويند و هر گاه وعده دهند وفا كنند و چون امانت گيرند وفا كنند و چون در راه حق مشكلى بر دوش آنها افتد تحمّل كنند و هرگاه درخواست لازمى شود ، عطا كنند و چون دستور بجا داده شود انجام دهند . شيعهء ما در صورتى كه چيزى را از راه شنيدن بداند وعده نمىدهد ! شيعهء ما كسى است كه عيب‌گوى ما را نمىستايد و با دشمن ما ارتباط پيدا نمىكند و با مخالف ما هم‌نشين نمىشود . اگر مؤمنى را ببيند احترام مىكند و اگر نادانى را ببيند دورى مىگزيند . شيعهء ما كسى است كه مانند سگ زوزه نمىكشد و مانند كلاغ پرطمع نيست و از كسى جز برادران ايمانى - اگر از گرسنگى بميرد - درخواست نمىكند . شيعهء ما كسى است كه حرف ما را مىزند و از دوستانش به خاطر ما مىبرد و در راه دوستى ما با افراد دور نزديك مىشود و به خاطر بغض ما با نزديكان دور مىگردد . » مردى از حاضران گفت : فدايت شوم ! اين طور افراد كجا يافت مىشوند ؟ فرمود : « در اطراف زمين ، آنها زندگى آرام و خوشى دارند و شادمانند . اگر حاضر باشند شناخته نشوند و اگر غايب باشند آنها را جستجو نكنند و اگر بيمار شوند كسى از آنها عيادت نكند و اگر خواستگارى كنند كسى با آنها تزويج نكند و اگر وارد راهى بشوند از يك طرف حركت كنند و چون نادانان آنها را مورد خطاب قرار دهند ، سلام گويند و براى پروردگارشان در حال سجده و قيام شب را سپرى كنند . » راوى گفت : يابن رسول اللَّه ! حال كسانى كه به زبان اظهار تشيّع كنند و دلهايشان بر خلاف آن است چگونه مىباشد ؟